أنوار البهية ( نگاهى بر زندگى چهارده معصوم ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٦١

ج : دگرگونى مجلس ميگسارى متوكّل به عزاخانه

وقتى متوكّل ، امام را ديد ، برخاست و احترام شايانى كرد و آن حضرت را در نزديك خود نشاند ، و چيزى را نيافتند كه به عنوان ايراد بر حضرت ، بهانه بگيرند و حضرت را در تنگنا قرار دهند ، در اين هنگام متوكّل [ با كمال گستاخى و پرروئى ] كاسهء شراب را كه در دستش بود به امام عليه السّلام تعارف كرد .

امام هادى عليه السّلام فرمود : « اى رئيس مؤمنان ! گوشت و خون من هرگز با شراب نياميخته است ، مرا معاف دار » .

متوكّل ، او را معاف نمود و گفت : شعرى كه مورد خوشنودى و شادى من گردد بخوان .

آن حضرت فرمود :

انّى قليل الرّواية للاشعار

: « من چندان از اشعار ، را روايت نشده‌ام » .

متوكّل گفت : « چاره‌اى نيست ، كه بايد شعر بخوانى » .

امام هادى عليه السّلام به ناچار ، اين اشعار را [ كه دربارهء بىوفائى دنيا ، و مرگ ذلّت بار سلاطين و طاغوتيان است ] خواند :

باتوا على قلل الاجبال تحرسهم * غلب الرّجال فلم تنفعهم القلل

و استنزلوا بعد عزّ عن معاقلهم * و اسكنوا حفرا يا بئس ما نزلوا

ناداهم صارخ من بعد دفنهم * اين الاساور و التّيجان و الحلل

اين الوجوه الّتى كانت منعّمة * من دونها تضرب الاستار و الكلل

فافصح القبر عنهم حين سائلهم * تلك الوجوه عليها الدّود يفتتل

قد طال ما اكلوا دهرا و ما شربوا * و اصبحوا بعد طول الاكل قد اكلوا

و طال ما عمروا دورا لتحصنهم * ففارقوا الدّور و الاهلين و انتقلوا

و طال ما كنزوا الاموال و ادّخروا * فخلّفوها على الاعداء و ارتحلوا

اضحت منازلهم قفرا معطّلة * و ساكنوها الى الاجداث قد رحلوا

ترجمه :

« گردنكشان زورمند بر فراز كوهها براى سكونت و حفظ خود ، خانه ساختند و