أنوار البهية ( نگاهى بر زندگى چهارده معصوم ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٩١
ماجراى هشام بن عبد الملك و امام سجّاد عليه السّلام در كنار كعبه
او كسى است كه عهدشكنى نمىكند ، چهرهء مبارك و گشاده و شكوهمند دارد ، و هنگام سختىها و رنج‌ها ، هوشمند مىباشد .
پرتو احسان او ، همهء انسانها را فرا مىگيرد ، و در روشنى آن پرتو ، هرگونه گمراهى و تنگدستى و نادارى ، بر طرف خواهد شد .
او از خاندانى است كه دوستى آنها ، « دين » ، و دشمنى با آنها ، كفر است ، و تقرّب به آنها نجات‌بخش و نگهدار مىباشد .
آن خاندانى كه در شمار پرهيزكاران ، پيشواى آنهايند ، يا اگر سؤال شود كه بهترين افراد روى زمين چه كسانى هستند ، گفته شود : « برترين افراد ، آنها مىباشند .
در پرتو دوستى آنها ( خاندان رسالت ) در خواست دفع هرگونه بلا و ناگوارى ، مىشود ، و افزونى احسان و نعمتها به وجود ايشان ، از درگاه الهى ، تحصيل مىگردد .
ذكر خاندان رسالت ، بعد از ذكر خدا ، بر همه چيز مقدّم است ، و در سر آغاز و پايان هر چيزى ، سخن از ايشان به ميان آيد .
هيچ سخاوتمندى را ياراى رسيدن به اوج جود و كرم آنها نيست ، و هيچ گروهى - هر چند اهل كرم و عطا باشند - نتوانند در اين ارزشها ، به حريم آنها نزديك شوند .
دست‌هاى عطابخش آنها آن چنان گشوده و گسترده است ، كه هر گونه سختى و قحطى ، دستشان را نمىبندد ، خواه دارا باشند يا نادار ، در هر حال عطابخش هستند ، و حالشان همواره يكسان است و دگرگون نمىشود .
كداميك از بندگان خدا هستند كه مقام برترى داشتن اين مرد ( امام سجّاد « ع » ) يا نعمتهائى از براى او بر گردنشان نباشد .
كسى كه خدا را بشناسد ، برترى اين مرد ( امام سجّاد « ع » ) را خواهد شناخت ، پس دين اسلام از خانه اين مرد ، به امّتها رسيده است .
امام سجّاد عليه السّلام هيچ‌گاه واژهء « لا » بر زبان نياورد [ يعنى همواره جواب مثبت مىداد و عطابخش بود ، و كلمهء « نه » در زبانش نبود ] مگر در تشهّد نماز ، كه