أنوار البهية ( نگاهى بر زندگى چهارده معصوم ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٨٣

ندبه و گفتار پرسوز امام سجّاد عليه السّلام پيرامون بىاعتبارى دنيا

عليه ، و قد خضبت الدّموع خدّيه ، ثمّ افاق و هو يندب اباه و يقول :

: « هرگاه كوچكترين فرزندان او را ببينى ، كه حزن و اندوه بر دلش چيره شده ، و بر اثر بىتابى از مصيبت پدر ، به حال بيهوشى افتاده ، و رخسارش اشك‌آلود شده ، سپس به هوش آمده در حالى كه ناله سر داده ، خطاب به خود مىگويد :

لا بصرت من قبح المنيّة منظرا * يهال لمرآه و يرتاع ناظر

اكابر اولاد يهيج اكتسابهم * اذا ما تناساه البنون الاصاغر

و رنّة نسوان عليه جوازع * مدامعها فوق الخدود غزائر

: « تو از ديدار او ، چهرهء زشت مرگ را مىنگرى ، كه بيننده از ديدن آن به ترس و هراس مىافتد .

پس از آنكه فرزندان كوچكش او را از ياد بردند ، فرزندان بزرگش ، هيجان زده به گريه و زارى مىپردازند .

و فرياد و شيون بىتابانه زنان او بلند است ، و آنها همچنان بر اثر گريه ، رخسارشان را پر از اشك مىكنند » .

ثمّ اخرج من سعة قصره الى ضيق قبره ، فحثّوا بايديهم التّراب ، و اكثروا التّلدّد و الانتحاب ، و وقفوا ساعة عليه و قد يئسوا من النّظر اليه

: « سپس او از فضاى وسيع خانهء با شكوهش به سوى تنگناى قبرش ، بيرون برده شود ، حاضران با دستهاى خود ، خاك بر او مىريزند ، و بسيار به جانب راست و چپ مىنگرند و با صداى بلند گريه مىكنند ، و ساعتى در كنار قبرش ، درنگ مىكنند ، و از ديدارش نااميد مىگردند » .

فولّوا عليه معولين و كلّهم * لمثل الّذى لاقى اخوه محاذر

كشاء رتاع آمنات بدا لها * بمذئبة باد الذّراعين حاسر

فراعت و لم ترتع قليلا و اجفلت * فلمّا انتحى منها الّذى هو حاذر

: « آنگاه همگى در حالى كه بلند بلند مىگريند ، از كنار قبر به خانه بازمىگردند ، و همهء آنها براى آنچه كه براى برادرشان رخ دهد ، بيمناك و نگرانند .