أنوار البهية ( نگاهى بر زندگى چهارده معصوم ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٦

ندبه و گفتار پرسوز امام سجّاد عليه السّلام پيرامون بىاعتبارى دنيا

: « يادآورى وحشت مرگ ، و قبر و پوسيدگى بدن در آن ، موجب كنترل و بازداشتن انسان از سرگرمى به بازى و هوسهاى دنيا است .

آيا بعد از آنكه انسان به چهل سالگى نزديك شد ، بازهم انتظار بقا دارد ؟ با اينكه سفيدى موى پشت سر در اين هنگام آژير خطر مىباشد .

گوئى تو به سوى آنچه كه براى جان تو زيانبار است ، از روى عمد ، كوشا هستى ، يا اينكه از راه رشد ، انحراف يافته‌اى » .

انظر الى الامم الماضية ، و القرون الفانية ، و الملوك العاتية ، كيف انتسفتهم الايّام فافناهم الحمام ، فامتحت من الدّنيا آثارهم ، و بقيت فيها اخبارهم

: « به اقوام پيشين و انسانهاى از بين رفته ، نظر كن ، و پادشاهان سركش را بنگر ، كه چگونه روزگار آنها را سر به نيست كرد ، و مرگ آنها را نابود نمود ، و آثارشان از دنيا محو گرديد ، ولى اخبار و سرگذشتشان باقى ماند » .

و اضحوا رميما فى التّراب و اقفرت * مجالس منهم عطّلت و مقاصر

و حلّوا بدار لا تزاور بينهم * و انّى لسكّان القبور التّزاور

فما ان ترى الّا جثى قد ثروا بها * مسنّمة تسقى عليها الاعاصر

: « آنها در خاك پوسيده شدند ، و مجالس از آنها خالى شد ، و خانه‌هاى شكوهمند و شب‌نشينىهاى آنها تعطيل گرديد .

و به خانه‌اى ( قبرى ) رفتند كه در آنجا بينشان ديد و بازديد نيست ، آرى قبرنشينان چگونه به ديد و بازديد هم بروند ؟

اينك از آنها چيزى جز مجموعه‌اى از خاك و سنگهاى بالا رفتهء قبر ، نمىبينى كه باد و گرد و غبار بر آن قبرها مىوزد » .

كم عاينت من ذى عزّ و سلطان و جنود و اعوان ، تمكّن من دنياه ، و نال منها مناه ، فبنى الحصون و الدّساكر ، و جمع الاعلاق و الذّخائر

: « چقدر افرادى كه صاحب عزّت و سلطنت و داراى لشكرها و ياران بودند ، ديدى ، كه در دنيا داراى مكنت بودند و به آرزوى خود در دنيا رسيدند و قلعه‌ها