أنوار البهية ( نگاهى بر زندگى چهارده معصوم ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٧
مهربانى به زيردست
خوف شديد امام سجّاد عليه السّلام از آزردن خاطر
خوف شديد امام سجّاد عليه السّلام از آزردن خاطر
روايت شده در موردى به يكى از غلامانش ( كه خطا كرده بود ) تازيانه‌اى زد ، ولى پس از اين زدن ، متأثّر شد و گريه كرد ، به فرزندش امام باقر عليه السّلام فرمود : كنار قبر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله برو و دو ركعت نماز بخوان ، سپس به خدا عرض كن : « خدايا خطاى على بن الحسين را براى روز جزا ، ببخش » .
سپس به غلام فرمود : « برو ، تو را در راه خدا آزاد كردم » .
احترام به مادر !
احترام به مادر !
روايت شده : از امام سجّاد عليه السّلام سؤال شد : « با اينكه تو نيكوكارترين انسانها هستى ، چرا با مادرت در يك كاسه غذا نمىخورى ؟ با اينكه مادرت دوست دارد با تو در يك كاسه غذا بخورد ؟ » .
در پاسخ فرمود :
اكره ان تستبق يدىّ الى ما سبقت اليه عينها فاكون عاقّا لها : « دوست ندارم كه دستم به لقمه‌اى سبقت بگيرد ، كه چشم مادرم به آن سبقت گرفته است ، آنگاه عاقّ مادر گردم » [ يعنى نسبت به مادر ، بىمهر شوم ] .
[ چو بشنوى سخن اهل دل مگو كه خطاست * سخن‌شناس نئى جان من ، خطا اينجاست ]
مؤلّف گويد : ظاهرا منظور از مادر در اينجا ، كنيزى است كه آن حضرت را در كودكى پرستارى مىكرد ، و آن حضرت او را مادر مىناميد ، اما مادر حقيقى آن حضرت ، « شاه زنان » بود كه اندكى بعد از ولادت امام سجّاد عليه السّلام از دنيا رفت .
مهربانى به زيردست
مهربانى به زيردست
[ از دورانديشىهاى مهرانگيز امام سجّاد عليه السّلام اينكه ] آن حضرت