أنوار البهية ( نگاهى بر زندگى چهارده معصوم ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

3 - علّت جنگ نكردن امام حسن عليه السّلام با معاويه

نمانده است »

امام حسن عليه السّلام فرمود : « براى چه ، چنين كردم ؟ » .

گفتم : براى اينكه زمام امور خلافت و رهبرى را به اين طاغوت [ معاويه ] تسليم كردى .

امام حسن عليه السّلام فرمود :

و اللّه ما سلّمت الامر اليه الّا انّي لم اجد انصارا ، و لو وجدت انصارا لقاتلته ليلي و نهاري حتّى يحكم اللّه بيني و بينه . . .

: « سوگند به خدا من زمام خلافت را به معاويه تسليم نكردم ، مگر اينكه من براى خود ، يارانى نيافتم ، و اگر من يارانى داشتم ، قطعا شب و روزم را با معاويه مىجنگيدم ، تا خداوند بين من و او حكم كند ، ولى من مردم كوفه را شناختم ، و آنها را آزمودم ، دريافتم كه با هميارى آنها نمىتوان فسادى را اصلاح كرد [ و با دلو آنها نمىتوان به چاه رفت ] چرا كه آنها در گفتار و كردارشان بىوفا و بىتعهّد هستند ، آنها با همديگر اختلاف دارند ، خودشان به ما مىگويند : « انّ قلوبهم معنا و انّ سيوفهم لمشهورة علينا : « دلهايشان با ما است ، ولى شمشيرهايشان براى جنگ با ما ، برهنه و آماده است » .

آن شخص افزود : امام حسن عليه السّلام كه مشغول گفتن اين سخنان با من بود ، ناگهان ديدم ، خون از گلويش فرو ريخت ، در همين هنگام طشتى طلبيد ، طشت حاضر كردند ، آن قدر خون از گلوى او آمد كه طشت پر از خون شد .

عرض كردم : اى پسر رسول خدا ! اين خونها چيست ؟ تو را رنجور و دردمند مىنگرم !

فرمود : « آرى ، اين طاغوت ستمگر [ اشاره به معاويه ] كسى را مأمور نمود كه مرا مسموم كند .

فقد وقع على كبدي فهو يخرج قطعا كما ترى

: « آن زهر بر جگرم رسيد ، و اين پاره‌هاى جگر من است چنان كه مىبينى بيرون مىآيد » .