منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

حكايت بوتيمار

آن كه او را قطره‌اى آب است اصل * كى تواند يافت از سيمرغ وصل ؟

هدهدش گفت اى ز دريا بى خبر * هست دريا پر نهنگ و جانور

گاه تلخ است آب او و گاه شور * گاه آرام است او را گاه زور

منقلب چيزىست و نا پاينده هم * گه شونده گاه باز آينده هم

بس بزرگان را كه كشتى كرد خُرد * بس كه در گرداب او افتاد و مُرد

هر كه چون غوّاص ره دارد درو * از غمِ جان دم نگه دارد درو

ور زند در قعرِ دريا دم كسى * مرده ، از بُن با سر افتد ، چون خسى

از چنين كس كو وفادارى نداشت * هيچ كس اوميدِ دلدارى نداشت

گر تو از دريا نيايى با كنار * غرقه گرداند تو را پايانِ كار

مىزند او خود ز شوقِ دوست جوش * گاه در موج است و گاهى در خروش

او چو خود را مىنيابد كامِ دل * تو نيابى هم ازو آرامِ دل

هست دريا چشمه‌اى از كوىِ او * تو چرا قانع شدى بى روىِ او .