منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

حكايت هماى

زان هماىِ بس همايون آمد او * كز همه در همّت افزون آمد او

گفت اى پرّندگانِ بحر و بر * من نيَم مرغى چو مرغانِ دگر

همّتِ عاليم در كار آمده ست * عزلت از خلقم پديدار آمده‌ست

نفسِ سگ را خوار دارم لا جَرَم * عزّت از من يافت افريدون و جم

پادشاهان سايه پروردِ من‌اند * هر گداى طبع نى مرد من‌اند

نفسِ سگ را استخوانى مىدهم * روح را زين سگ امانى مىدهم

نفس را چون استخوان دادم مدام * جانِ من زان يافت اين عالى مقام

آن كه شه خيزد ز ظلِ پرِ او * چون توان پيچيد سر از فرِ او

جمله را در پرّ او بايد نشست * تا ز ظلّش ذرّه‌اى آيد به دست

كى شود سيمرغِ سر كش يارِ من * بس بود خسرؤ نشانى كارِ من .

هدهدش گفت اى غرورت كرده بند * سايه در چين بيش ازين بر خود مخند

نيستت خسرؤ نشانى اين زمان * همچو سگ با استخوانى اين زمان