منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٥

حكايت هماى

گر چه شادروان چل فرسنگ داشت * هم بنا بر نيم دانگِ سنگ داشت

گفت چون اين مملكت وين كار و بار * زين قدَر سنگ است دايم پايدار ،

من نمىخواهم كه در دنيا و دين * باز ماند كس به ملكى همچنين

پادشاها من به چشمِ اعتبار * آفتِ اين ملك ديدم آشكار

هست آن در جنبِ عقبى مختصر * بعد ازين كس را مده هرگز دگر

من ندارم با سپاه و ملك كار * مىكنم زنبيل بافى اختيار .

گر چه زان گوهر سليمان شاه شد * آن گهر بودش كه بندِ راه شد

زان به پانصد سال بعد از انبيا * با بهشتِ عَدْن گردد آشنا

آن گهر چون با سليمان اين كند * كى چو تو سر گشته را تمكين كند

چون گهر سنگى ست چندين كان مكَن * جز براى روىِ جانان جان مكَن

دل ز گوهر بر كَن اى گوهر طلب * جوهرى را باش دايم در طلب .

پيشِ جمع آمد هماىِ سايه بخش * خسروان را ظلِ او سرمايه بخش