منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٧

[ حكايت طاووس ]

جان ز بهرِ اين به كار آيد تو را * تا دمى در خوردِ يار آيد تو را

آبِ حيوان خواهى و جان دوستى * رو كه تو مغزى ندارى ، پوستى

جان چه خواهى كرد ؟ بر جانان فشان * در رهِ جانان چو مردان جان فشان .

بود آن ديوانهء عالى مقام * خضر با او گفت « اى مردِ تمام

راىِ آن‌دارى كه باشى يارِ من ؟ » * گفت « با تو بر نيايد كارِ من

زان كه خوردى آبِ حيوان چند راه * تا بماند جانِ تو تا ديرگاه

من در آنم تا بگويم تركِ جان * زان كه بىجانان ندارم برگِ آن

چون تو اندر حفظِ جانى مانده * من به نو هر روز جان افشانده

بهتر آن باشد كه چون مرغان ز دام * دور مىباشيم از هم و السّلام . »

بعد از آن طاووس آمد زرنگار * نقشِ پرّش صد چه ، بل‌كه صد هزار