منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

حكايات بلبل

هر كه شورِ من بديد از دست شد * گر چه بس هشيار آمد مست شد

چون نبينم محرمى سالى دراز * تن زنم با كس نگويم هيچ راز

چون كند معشوقِ من در نوبهار * مشكِ بوِى خويش بر عالم نثار ،

من بپردازم خوشى با او دلم * حل كنم بر طلعتِ او مشكلم

باز معشوقم چو نا پيدا شود * بلبلِ شوريده كم گويا شود

زان كه رازم در نيابد هر يكى * رازِ بلبل گل بداند بىشكى

من چنان در عشقِ گل ، مستغرقم * كز وجودِ خويش محوِ مطلقم

در سرم از عشقِ گل سودا بس است * زان كه مطلوبم گلِ رعنا بس است

طاقتِ سيمرغ نارد بلبلى * بلبلى را بس بود عشقِ گُلى

چون بود صد برگ دلدارِ مرا * كى بود بىبرگيى كارِ مرا

گل كه حالى بشكفد چون دلكشى * از همه در روىِ من خندد خوشى

چون ز زيرِ پرده گل حاضر شود * خنده بر روىِ منش ظاهر شود

كى تواند بود بلبل يك شبى * خالى از عشقِ چنان خندان لبى ؟