منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٩

آغاز كتاب

پادشاهِ خويش را دانسته‌ام * چون روم تنها چو نتوانسته‌ام

ليك با من گر شما همره شويد * محرمِ آن شاه و آن درگه شويد

وا رهيد از ننگِ خود بينىِ خويش * تا كى از تشويرِ بىدينىِ خويش

هر كه در وى باخت جان ، از خود برست * در رهِ جانان ز نيك و بد برست

جان فشانيد و قدم در ره نهيد * پاى كوبان سر بدان درگه نگهيد

هست ما را پادشاهى بىخلاف * در پسِ كوهى كه هست آن كوهِ قاف

نامِ او سيمرغ سلطانِ طيور * او به ما نزديك و ما زو دور دور

در حريمِ عزّت است آرامِ او * نيست حدِ هر زفانى نامِ او

صد هزاران پرده دارد بيشتر * هم ز نور و هم ز ظلمت پيش در

در دو عالم نيست كس را زَهره‌اى * كو تواند يافت از وى بهره‌اى

دايماً او پادشاهِ مطلق است * در كمالِ عزِ خود مستغرق است

او به سر نايد ز خود آنجا كه اوست * كى رسد علم و خرد آنجا كه اوست

نه به دو ره ، نه شكيبايى ازو * صد هزاران خلق سودايى ازو

وَصفِ او چون كارِ جانِ پاك نيست * عقل را سرمايهء ادراك نيست