منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٤١

[ در تعصّب گويد ]

آن كه بر منبر ادب دارد نگاه * خواجه را ننشيند او بر جايگاه

چون ببيند اين همه از پيش و پس * نا حق او را كى تواند گفت كس ؟

باز فاروقى كه عدلش بود كار * گاه مىزد خشت و گه مىكَنْد خار

با دِرَمْنَه شهر را برخاستى * مىشدى در شهر و ره مىخواستى

بود هر روزى درين حبسِ هوس * هفت لقمه نان طعام او و بس

سركه بودى با نمك بر خوانِ او * نه ز بيت المال بودى نانِ او

ريگ بودى ، گر بخفتى ، بسترش * دِرَّه بودى بالشى زيرِ سرش

بر گرفتى همچو سقّا مشكِ آب * بيوه زن را آب بُردى وقتِ خواب

شب برفتى دل ز خود برداشتى * جملهء شب پاسِ لشكر داشتى

با حُذَيْفَه گفت اى صاحب نظر * هيچ مىبينى نفاقى در عمر ؟

كو كسى كو عيبِ من در روىِ من * ميل نكْنَد ، تحفه آرد سوىِ من

گر خلافت بر خطا مىداشت او * هفده من دلقى چرا مىداشت او

چون نه جامه دست دادش نه گليم * بر مُرقَّع دوخت ده پاره اديم

آن كه زين سان شاهىِ خيلى كند * نيست ممكن كو به كس ميلى كند