منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

الحكاية و التمثيل

در نعت ابو بكر صدّيق رضى اللّه عنه

خواجهء اوّل كه اوّل يار اوست * « ثانى اثْنَيْن اذْ هُما فى الغار » اوست

صدرِ دين ، صدّيقِ اكبر ، قطبِ حق * در همه چيز از همه بُرده سَبَق

هر چه حق از بارگاهِ كبريا * ريخت در صدرِ شريف مصطفى ،

آن همه در سينهء صدّيق ريخت * لا جَرَم تا بود ازو تحقيق ريخت

چون دو عالَم را به يك دم در كشيد * لب ببست از سنگ و خوش دم در كشيد

سر فرو بُردى همه شب تا به روز * نيم شب هويى بر آوردى بسوز

هوىِ او تا چين برفتى مشكبار * مشك كردى خونِ آهوىِ تتار

زين سبب گفت آفتاب شرع و دين * علم بايد جُست از اينجا تا به چين

سنگ زان بودى به حكمت در دهانْش * تا به سنگ و هنگ هو گويد زفانْش

نى كه سنگش بر زفان بگرفت راه * تا نگويد هيچ نامى جز إله

سنگ بايد تا پديد آيد وقار * مردمِ بىسنگ كى آيد به كار

چون عمر مويى بديد از قدرِ او * گفت « كاش آن مويمى بر صدرِ او ! »