منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠

در نعت رسول صلعم

لا جَرَم چون تركِ آن خلوت كند * خلق را بر دينِ او دعوت كند

با زمين آيد ز چارم آسمان * روى بر خاكش نهد ، جان بر ميان

هندوِ او شد مسيحِ نامدار * زان مبشّر نام كردش كردگار

گر كسى گويد كسى مىبايدى * كو چو رفتى زان جهان باز آمدى

بر گشادى مشكلِ ما يك به يك * تا نماندى در دلِ ما هيچ شك

باز نامد كس ز پيدا و نهان * در دو عالم جز محمّد زان جهان

آنچه او آنجا به بينايى رسيد * هر نبى آنجا به دانايى رسيد

چون « لَعَمْرُكْ » تاج آمد بر سرش * كوه ، حالى ، در كمر شد بر درش

اوست سلطان و طفيلِ او همه * اوست دايم شاه و خيلِ او همه

چون جهان از موىِ او پُر مشك شد * بحر را زان تشنگى لب خشك شد

كيست كو نه تشنهء ديدارِ اوست * تا به چوب و سنگ غرقِ كارِ اوست

چون به منبر بر شد آن درياىِ نور * نالهء حنّانه مىشد دور دور

آسمانِ بىستون پُر نور شد * وان ستون از فُرقتش رنجور شد

وَصْفِ او در گفت چون آيد مرا * چون عَرَق از شرم خون آيد مرا