منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩

در نعت رسول صلعم

باز در بازآمدن آشفته او * « كَلِمينى يا حُمَيرا » گفته او

زان شد آمد چون بينديشد خرد * مى ندانم تا برد يك جان ز صد

عقل را در خلوتِ او راه نيست * علم نيز از وقتِ او آگاه نيست

چون به خلوت جشن سازد با خليل * گر بسوزد در نگنجد جبرئيل

چون شود سيمرغِ جانش آشكار * موسى از دهشت شود موسيجه‌وار

رفت موسى بر بساط آن جناب * خَلْعِ نعلَيْن آمدش از حق خطاب

چون به نزديك او شد از نعلين دور * گشت در وادى المقدّس غرقِ نور

باز در معراج شمعِ ذو الجلال * مىشنود آوازِ نعلَينِ بلال

موسىِ عمران اگر چه بود شاه * هم نبود آنجاش با نعلين راه

اين عنايت بين كه بهرِ جاهِ او * كرد حق با چاكرِ درگاه او

چاكرش را كرد مردِ كوىِ خويش * داد با نعلين راهش سوىِ خويش

موسىِ عمران چو آن رتبت بديد * چاكرِ او را چنان قربت بديد ،

گفت « يا ربْ ز امَّتِ او كن مرا * در طفيلِ همّتِ او كن مرا . »

گر چه موسى خواست اين حاجت مدام * ليك عيسى يافت اين عالى مقام