منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٠

الحكاية و التمثيل

بو سعيدِ مهنه در حمّام بود * قايميش افتاد و مردى خام بود

شوخِ شيخ آورد تا بازوىِ او * جمع كرد آن جمله پيشِ روىِ او

شيخ را گفتا « بگو اى پاك جان * تا جوامردى چه باشد در جهان ؟ »

شيخ گفتا « شوخ پنهان كردن است * پيشِ چشمِ خلق نا آوردن است . »

اين جوابى بود بر بالاىِ او * قايم افتاد آن زمان در پاى او

چون به نادانىّ خويش اقرار كرد * شيخ خوش شد ، قايم استغفار كرد .

خالقا پروردگارا مُنعِما * پادشاها كار سازا مُكرِما

چون جوانمردى خلقِ عالمى * هست از درياىِ فضلت شبنمى

قايم مطلق تويى اما به ذات * و ز جوانمردى نيايى در صفات

شوخى و بى شرمى ما در گذار * شوخِ ما وا پيشِ چشمِ ما ميار .