منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٠

الحكاية و التمثيل

شعر گفتن حجّتِ بىحاصلىست * خويشتن وا ديد كردن جاهلىست

چون نديدم در جهان محرم كسى * هم به شعر خود فرو گفتم بسى

گر تو مردِ راز جويى باز جوى * جان فشان و خون گرىّ و راز جوى

زان كه من خونين سرشك افشانده‌ام * تا چنين خونريز حرفى رانده‌ام

گر مشام آرى به بحرِ ژرفِ من * بشنوى تو بوىِ خون از حرفِ من

هر كه شد از زهرِ بدعت دردمند * بس بود ترياكش اين حرفِ بلند

گر چه عطّارم من و ترياك ده * سوخته دارم جگر چون ناك دِه

هست خلقى بىنمك بس بىخبر * لا جرم زان مىخورم تنها جگر

چون ز نانِ خشك گيرم سفره پيش * تر كنم از شورواىِ چشمِ خويش

از دلم آن سفره را بريان كنم * گه گهى جبريل را مهمان كنم

چون مرا روحُ القُدُس هم كاسه است * كى توانم نانِ هر مُدبِر شكست ؟

من نخواهم نانِ هر نا خوش منش * بس بود اين نانم و آن نانْ خورش

شد غناءُ القلب جان افزاىِ من * شد قناعت « كنزِ لا يفنا » ى من

هر توانگر كاين چنين گنجيش هست * كى شود در منّتِ هر سفله پست ؟