منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

در نعت رسول صلعم

دعوتِ حيوان چو كرد او آشكار * شاهدش بُزغاله بود و سوسمار

داعىِ بُت‌هاىِ عالم بود هم * سرنگون گشتند پيشش لا جَرَم

داعىِ ذرّات بود آن پاك ذات * در كَفَش تسبيح زان كردى حَصات

ز انبيا اين زينت و اين عز كه يافت ؟ * دعوتِ كُلِ امم هرگز كه يافت ؟

نورِ او چون اصلِ موجودات بود * ذاتِ او چون مُعطىِ هر ذات بود ،

واجب آمد دعوتِ هر دو جهانْش * دعوتِ ذرّات پيدا و نهانْش

جزو و كُل چون امِّتِ او آمدند * خوشه چينِ همّتِ او آمدند

روز حشر از بهرِ مُشتى بىعمل * « امَّتى » او گويد و بس زين قِبَل

حق براىِ جانِ آن شمع هُدى * مىفرستد امَّتِ او را فدى

در همه كارى چو او بود اوستاد * كارِ اوست آن را كه اين كار اوفتاد

گرچه او هرگز به چيزى ننگريست * بهرِ هر چيزيش مىبايد گريست

در پناهِ اوست موجودى كه هست * وز رضاىِ اوست مقصودى كه هست

پيرِ عالم اوست در هر رسته‌اى * هرچ ازو بگذشت خادمْ دسته‌اى

آنچه از خاصيّتِ او بود و بس * آن كجا در خواب بيند هيچ كس