منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٥

الحكاية و التمثيل

گر چه از دل نيست خالى دردِ اين * چند گويم چون نيَم من مردِ اين

اين همه افسانهء بيهودگىست * كارِ مردان از منى پالودگىست

دل كه او مشغولِ اين بيهوده شد * زو چه آيد ، چون سخنْ فرسوده شد

مىببايد تركِ جان نهمار كرد * زين همه بيهوده استغفار كرد

چند خواهد بحرِ جان در جوش بود ؟ * جان فشاندن بايد و خاموش بود .

الحكاية و التمثيل

الحكاية و التمثيل

چون به نزع افتاد آن داناىِ دين * گفت « اگر دانستمى من پيشِ ازين

كاين شنو بر گفت چون دارد شرف ، * در سخن كى كردمى عمرى تلف

گر سخن از نيكوى چون زر بوَد * آن سخن نا گفته نيكوتر بود . »

كار آمد حصّهء مردانِ مرد * حصّهء ما گفت آمد ، اينْت درد !

گر چو مردان دردِ دين بودى تو را * آنچه مىگويم يقين بودى تو را

ز آشناى خود دلت بيگانه‌اىست * هر چه مىگويم تو را افسانه‌اىست

تو بخفت از ناز همچون سركشى * تا منت افسانه مىگويم خوشى