منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٤

فى وصف حاله

گر كسى را ره نمايد اين كتاب * پس براندازد ز پيشِ او حجاب ،

چون به آسايش رسد زين يادگار * در دعا گوينده را گو ياد دار !

گل فشانى كرده‌ام زين بوستان * ياد داريدم به خيراى دوستان

هر يكى خود را دران نوعى كه بود * كرد لختى جلوه و بگذشت زود

لا جرم من نيز همچون رفتگان * جلوه دادم مرغِ جان بر خفتگان

زين سخن گر خفتهء عمرى دراز * يك نفس بيدار دل گردد ، به راز ،

بى شكى دانم بر آيد كارِ من * منقطع گردد غم و تيمارِ من

بس كه خود را چون چراغى سوختم * تا جهانى را چو شمع افروختم

همچو مشكاتى شد از دودم دماغ * شمعِ خلدم تا كى از دودِ چراغ ؟

روز خوردم رفت ، شب خوابم نماند * ز آتشِ دل بر جگر آبم نماند

با دلم گفتم كه اى بسيار گوى * چند گويى ، تن زن و اسرار جوى

گفت غرقِ آتشم عيبم مكن * مىبسوزم گر نمىگويم سخن

بحرِ جانم مىزند صدگونه جوش * چون توانم بود يك ساعت خموش ؟

بر كسى فخرى نمىآرم بدين * خويش را مشغول مىدارم بدين