منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٩

الحكاية و التمثيل

گشت بس ديوانه و از دست شد * ضعف در پيوست و غم پيوست شد

خانهء ديوانگى در باز كرد * نوحه‌اى بس زار زار آغاز كرد

گفت « اى جان و دلم ، بى حاصلم * چون شد از تشويرِ تو جان و دلم

اى بسى سرگشتهء من آمده * پس بزارى كشتهء من آمده

همچو من هرگز شكستِ خود كه كرد * اينچه من كردم به دستِ خود كه كرد

مىسزد گر من به خون آغشته‌ام * تا چرا معشوقِ خود را كشته‌ام

در نگر آخر كجايى اى پسر * خط مكش در آشنايى اى پسر

تو مكن بد گر چه من بد كرده‌ام * زان كه اين بد جمله با خود كرده‌ام

من چنين حيران و غمناك از توام * خاك بر سر بر سرِ خاك از توام

از كجا جويم تو را اى جانِ من * رحمتى كن بر دلِ حيران من

گر جفا ديدى تو از من بىوفا * تو وفادارى ، مكن با من جفا

از تنت گر ريختم خون بىخبر * خونِ جانم چند ريزى اى پسر

مست بودم كاين خطا بر من برفت * خود چه بود اين كز قضا بر من برفت ؟

گر تو پيش از من برفتى ناگهان * بى تو من كى زنده مانم در جهان ؟

بى تو چون يكدم سرِ خويشم نماند * زندگانى ، يك دو دم ، بيشم نماند

جان به لب آورد بىتو شهريار * تا كند در خون بهاىِ تو نثار

مىنترسم من ز مرگِ خويشتن * ليك ترسم از جفاى خويش من

گر شود جاويد جانم عذر خواه * هم نيارد خواست عذرِ اين گناه