منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٧

الحكاية و التمثيل

جانِ او مىسوخت از دردِ فراق * گشت بىصبر و قرار از اشتياق

در پشيمانى فرو شد پادشاه * ديده پر خون كرد و سر پُر خاكِ راه

جامه نيلى كرد و در بر خود ببست * در ميانِ خون و خاكستر نشست

نه طعامى خورد از آن پس نه شراب * در رميد از چشمِ خون افشانْش خواب

چون در آمد شب برون شد شهريار * كرد از اغيار خالى زيرِ دار

رفت تنها زيرِ دارِ آن پسر * ياد مىآورد كارِ آن پسر

چون ز يكْ يك كارِ او ياد آمديش * از بُنِ هر موى فرياد آمديش

بر دلِ او درد بىاندازه شد * هر زمانش ماتمى نو تازه شد

بر سرِ آن كشته مىناليد زار * خونِ او در روى مىماليد زار

خويش را در خاك مىافكند او * پشتِ دست از دست بر مىكند او

گر شمارِ اشكِ او كردى كسى * بيشتر بودى ز صد باران بسى

جملهء شب بود تنها تا به روز * همچو شمعى در ميانِ اشك و سوز

چون نسيمِ صبح گشتى آشكار * با وثاقِ خويش رفتى شهريار

در ميانِ خاك و خاكستر شدى * در مصيبت هر زمان با سر شدى