منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٦

الحكاية و التمثيل

شاه چون بشنود آن پاسخ تمام * شاد گشت از پاسخِ آن ده غلام

هر يكى را داد فاخر خلعتى * يافت هر يك منصبى و رفعتى

شاه گفتا همچنان تا ديرگاه * خوار بگذاريد بر دارش تباه

تا ز كارِ اين پليدِ نابكار * عبرتى گيرند خلقِ روزگار

چون شنود اين قصّه اهلِ شهرِ او * جمله را دل درد كرد از بهرِ او

در نظاره آمدند آنجا بسى * باز مىنشناختندش هر كسى

گوشتى ديدند خلقان غرقِ خون * پوست از وى در كشيده سرنگون

از كِه و مِه هر كه ديدش آن چنان * همچو باران خون گِرِستى در نهان

روز تا شب ماتمِ آن ماه بود * شهر پر درد و دريغ و آه بود

بعدِ روزى چند بىدلدارِ خويش * شه پشيمان گشت از كردارِ خويش

خشمِ او كم گشت عشقش زور كرد * عشق ، شاهِ شير دل را مور كرد

پادشاهى با چنان يوسف وشى * روز و شب بنشسته در خلوت خوشى

بوده دايم از شرابِ وصل مست * در خمار هجر چون داند نشست ؟

عاقبت طاقت نبودش يك نفس * كارِ او پيوسته زارى بود و بس