منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥

در نعت رسول صلعم

پس به درياىِ حقيقت ناگهى * بر گشاد آن نور را ظاهر رهى

چون بديد آن نور روىِ بحرِ راز * جوش در وى اوفتاد از عزّ و ناز

در طلب بر خود بگشت او هفت بار * هفت پرگارِ فلك شد آشكار

هر نظر كز حق به سوىِ او رسيد * كوكبى گشت و طلب آمد پديد

بعد از آن ، آن نورِ پاك آرام يافت * عرشِ عالى گشت و كُرسى نام يافت

عرش و كرسى عكسِ ذاتش خاستند * بس ملايك از صفاتش خاستند

گشت از انفاسش انوار آشكار * وز دلِ پُر فكرش اسرار آشكار

سرِ روح از عالمِ امر است و بس * پس « نَفَخْتُ فيهِ منْ روحى » نَفَس

چون شد آن انفاس و آن اسرار جمع * زين سبب ارواح شد بسيار جمع

چون طفيلِ نورِ او آمد امم * سوىِ كل مبعوث از آن شد لا جرم

گشت او مبعوث تا روزِ شمار * از براى كُلِ خلقِ روزگار

چون به دعوت كرد شيطان را طلب * گشت شيطانش مسلمان زين سبب

كرد دعوت هم به اذنِ كردگار * جنّيان را ليلةُ الجِنّ آشكار

قدسيان را با رُسُل بنشاند نيز * جمله را يك شب به دعوت خواند نيز