منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٥

الحكاية و التمثيل

بود آنجا ده غلامِ پادشاه * عزم كرده تا كنند او را تباه

آن وزير آمد دلى پر درد و داغ * هر يكى را داد دُرّى شب چراغ

گفت « امشب هست مست اين پادشاه * وين پسر را نيست چندينى گناه

چون شود هشيار شاهِ نامدار * هم پشيمان گردد و هم بىقرار

هر كه او را كشته باشد بىشكى * شاه از صد زنده نگذارد يكى . »

آن غلامان جمله گفتند « اين نفس * گر بيايد شه نبيند هيچ كس

در زمان از ما بريزد جوىِ خون * پس كند بر دار ما را سرنگون . »

خونيى آورد از زندان وزير * باز كردش پوست از تن همچو سير

سرنگوسارش ز دار آونگ كرد * خاك از خونش گلِ گل رنگ كرد

وان پسر را كرد در پرده نهان * تا چه زايد از پسِ پرده جهان

شاه چون هشيار شد روزى دگر * همچنان مىسوخت از خشمش جگر

آن غلامان را بخواند آن پادشاه * گفت « با آن سگ چه كرديد از جفا ؟ »

جمله گفتندش كه « كرديم استوار * در ميانِ صُفَّهء بارش به دار

پوستش كرديم سر تا سر برون * بر سرِ دار است اكنون سرنگون . »