منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٣

الحكاية و التمثيل

يك نفس از پيشِ خود نگذاشتش * تا كه بودى لازمِ خود داشتش

كى توانست آن پسر دايم نشست ؟ * ليك بود از بيمِ خسرو پاى بست

گر برفتى يك دم از پيرامنش * شه ز غيرت سر فكندى از تنش

خواستى هم مادرِ او هم پدر * تا دمى بينند روىِ آن پسر

ليكشان زهره نبود از بيمِ شاه * تا برين قصّه بر آمد ديرگاه

بود در همسايگىِ شهريار * دخترى خورشيد رخ همچون نگار

آن پسر شد عاشقِ ديدارِ او * همچو آتش گرم شد در كارِ او

يك شبى با او نشستى ساز كرد * مجلسى چون روىِ خويش آغاز كرد

از نهان ، بى شاه ، با او در نشست * بود آن شب از قضا آن شاه مست

نيم شب چون نيم مستى پادشاه * دشنه‌اى در كف بجست از خوابگاه

آن پسر را جُست ، هيچش مىنيافت * عاقبت آنجا كه بود آنجا شتافت

دخترى با آن پسر بنشسته ديد * هر دو را در هم دلى پيوسته ديد

چون بديد آن حالْ شاهِ نامور * آتشِ غيرت فتادش در جگر

مست و عشق و آنگهى سلطان سرى * چون بود معشوقِ او با ديگرى