منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٢

الحكاية و التمثيل

شاه ازو القصّه مستِ مست شد * وز بلاىِ عشقِ او از دست شد

گر چه شاهى سخت عالى قدر بود * چون هلالى از غمِ آن بدر بود

شد چنان مستغرقِ عشقِ پسر * كز وجودِ او نمىآمد به سر

گر نبودى لحظه‌اى در پيشِ او * جوىِ خون راندى دلِ بىخويشِ او

نه قرارش بود بىاو يك نفس * نه زمانى صبر بودش زين هوس

روز و شب بىاو نياسودى دمى * مونس او بودش به روز و شب همى

تا شبش بنشاندى روزِ دراز * راز مىگفتى بدان مه چهره باز

چون شبِ تاريك گشتى آشكار * شاه را نه خواب بودى نه قرار

وان پسر در خواب رفتى پيشِ شاه * شاه مىكردى به روىِ او نگاه

در فروغ و نور شمعِ دلستان * جملهء شب خفته مىبودى ستان

شه در آن مه روى مىنگْريستى * هر شبى صدگونه خون بگريستى

گاه گل بر روىِ او افشاندى * گاه گَرد از موىِ او افشاندى

گه ز دردِ عشق ، چون باران ز ميغ * بر رخِ او اشك راندى بىدريغ

گاه با آن ماه جشنى ساختى * گاه بر رويش قدح پرداختى