منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧١

الحكاية و التمثيل

سايه وانِ آفتابش مشك بود * آبِ حيوان بىلبش لب خشك بود

در ميانِ آفتابِ دلستانْش * بود همچون ذرّه‌اى شكلِ دهانْش

ذرّهء او فتنهء مردم شده * در درونش سى ستاره گم شده

چون ستاره ره نمايد در جهان * سى درونِ ذرّه‌اى چون شد نهان

زلفِ او بر پشتىِ او سر فراز * در سر افرازى به پشت افتاده باز

هر شكن در طرّهء آن سيم تن * صد جهان جان را به يكدم صف شكن

زلفِ او بر رخ بسى منسوبه داشت * در سرِ هر موىْ صد اعجوبه داشت

بود بر شكلِ كمانش ابرويى * خود كجا بُد آن كمان را بازويى

نرگسِ افسونگرش در دلبرى * كرده از هر مژّه‌اى صد ساحرى

لعلِ او سر چشمهء آبِ حيات * چون شكر شيرين و سر سبز از نبات

خطِ سبزش سرخ رويىِ جمال * طوطىِ سر چشمهء حدِ كمال

گفتن از دندانِ او بىخُردگىست * كان گهر از عزّتِ خود پَردگىست

مشكِ خالش نقطهء جيمِ جمال * ماضى و مستقبل از وى كرده حال

شرح زيبايىِ آن زيبا پسر * گر دهم عمرى كجا آيد به سر