منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤

در نعت رسول صلعم

هر دو گيتى از وجودش نام يافت * عرش نيز از نامِ او آرام يافت

همچو شبنم آمدند از بحرِ جود * خلقِ عالم بر طُفيلش در وجود

نورِ او مقصودِ مخلوقات بود * اصلِ معدومات و موجودات بود

حق چو ديد آن نورِ مطلق در حضور * آفريد از نورِ او صد بحر نور

بهرِ خويش آن پاك جان را آفريد * بهرِ او خلقِ جهان را آفريد

آفرينش را جز او مقصود نيست * پاك دامن‌تر ازو موجود نيست

آنچه اوّل شد پديد از غيبِ غيب * بود نورِ پاكِ او بىهيچ ريب

بعد از آن آن نورِ عالى زد عَلَم * گشت عرش و كرسى و لوح و قلم

يك عَلَم از نورِ پاكش عالَم است * يك عَلَم ذُرّيت است و آدم است

چون شد آن نورِ معظّم آشكار * در سجود افتاد پيشِ كردگار

قرن‌ها اندر سجود افتاده بود * عمرها اندر ركوع استاده بود

سالها هم بود مشغولِ قيام * در تشهّد بود هم عمرى تمام

از نمازِ نورِ آن درياىِ راز * فرض شد بر جملهء امّت نماز

حق بداشت آن نور را چون مهر و ماه * در برابر ، بى جهت ، تا ديرگاه