منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٥

الحكاية و التمثيل

جمله گفتندش كه « ما و تن زدن * به ازين خط خواندن و گردن زدن . »

چون نگه كردند آن سى مرغِ زار * در خطِ آن رقعهء پر اعتبار

هر چه ايشان كرده بودند آن همه * بود كرده نقش تا پايان همه

آن همه خود بود سخت ، اين بود ليك * كان اسيران چون نگه كردند نيك

رفته بودند و طريقى ساخته * يوسف خود را به چاه انداخته

جانِ يوسف را به خوارى سوخته * وانگه او را بر سرى بفروخته

مىندانى تو گداىِ هيچ كس * مىفروشى يوسفى در هر نفس

يوسف چون پادشه خواهد شدن * پيشواىِ پيشگه خواهد شدن

تو به آخر هم گدا هم گرسنه * سوىِ او خواهى شدن هم برهنه

چون ازو كارِ تو بر خواهد فروخت * از چه او را رايگان بايد فروخت ؟

جانِ آن مرغان ز تشوير و حيا * شد حياتى محض و تن شد توتيا

چون شدند از كُلِ كُل پاك آن همه * يافتند از نورِ حضرت جان همه

باز از سر بندهء نو جان شدند * باز از نوعى دگر حيران شدند

كرده و نا كردهء ديرينه‌شان * پاك گشت و محو شد از سينه‌شان

آفتابِ قربت از پيشان بتافت * جمله را از پرتوِ آن جان بتافت

هم ز عكسِ روىِ سيمرغِ جهان * چهرهء سيمرغ ديدند آن زمان

چون نگه كردند آن سى مرغ زود * بى شك اين سى مرغ آن سيمرغ بود

در تحيّر جمله سر گردان شدند * مىندانستند اين ، تا آن شدند

خويش را ديدند سيمرغِ تمام * بود خود سيمرغ سى مرغِ مدام

چون سوىِ سيمرغ كردندى نگاه * بود آن سيمرغ ، اين كاين جايگاه

ور به سوىِ خويش كردندى نظر * بود اين سى مرغ ايشان ، آن دگر