منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٤

الحكاية و التمثيل

چون بخواست اين حاجت آن مظلومِ راه * تيرِ او آمد مگر بر جايگاه

اين سخن بشنود از او پنهان وزير * درد كردش دل ز دردِ آن فقير

رفت پيشِ پادشاه و مىگريست * حالِ آن دلداده بر گفتش كه چيست

زارىِ او در مناجاتش بگفت * در ميانِ سجده حاجاتش بگفت

شاه را دردى ازو در دل فتاد * خوش شد و بر عفو كردن دل نهاد

شاه حالى گفت آن شهزاده را * « سر مگردان آن ز پا افتاده را

اين زمان بر خيز زيرِ دار شو * پيش آن سر گشتهء خونخوار شو

مستمندِ خويش را آواز ده * بى دلِ توست او دلِ او باز ده

لطف كن با او كه قهرِ تو كشيد * نوش خور با او كه زهرِ تو چشيد

از رهش برگير سوىِ گلشن آر * چون بيايى ، با خودش پيشِ من آر . »

رفت آن شهزادهء يوسف جمال * تا نشيند با گدايى در وصال

رفت آن خورشيد روىِ آتشين * تا شود با ذرّه‌اى خلوت‌نشين

رفت آن درياى پر گوهر خوشى * تا كند با قطره دست اندر كشى

از خوشى اين جايگه بر سر زنيد * پاى بر كوبيد و دستى بر زنيد