منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٣

الحكاية و التمثيل

گفت « بر خيزيد بر دارش كشيد * پاى بسته سر نگوسارش كشيد . »

در زمان رفتند خيلِ پادشا * حلقه‌اى كردند گردِ آن گدا

پس به سوىِ دار كردندش كشان * بر سرِ او گشت خلقى خون فشان

نه ز دردش هيچ كس آگاه بود * نه كسش آنجا شفاعت خواه بود

چون به زيرِ دار آوردش وزير * ز آتشِ حسرت بر آمد زو نفير

گفت « مَهْلم ده ز بهرِ كردگار * تا كنم يك سجده بارى زيرِ دار . »

مَهْل دادش آن وزير خشمناك * تا نهاد او روىِ خود بر روىِ خاك

پس ميان سجده گفتا « اى إله * چون بخواهد كشت شاهم بىگناه ،

پيش از آن كز جان بر آيم بىخبر * روزىام گردان جمالِ آن پسر

تا ببينم روىِ او يك بار نيز * جان كنم بر روىِ او ايثار نيز

چون ببينم روىِ آن شه زاد خوش * صد هزاران جان توانم داد خوش

پادشاها بنده حاجت خواهِ توست * عاشق است و كشتهء اين راهِ توست

هستم از جان بندهء اين در هنوز * گر شدم عاشق نيَم كافر هنوز

چون تو حاجت مىبرآرى صد هزار * حاجتِ من كن روا كارم برآر . »