منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٢

الحكاية و التمثيل

چشم بايستى در آن دم صد هزار * تا برو بگريستى خون زار زار

گاه چون نيلى شدى آن ناتوان * گاه خون از زيرِ او گشتى روان

گاه بفسردى ز آهش اشكِ او * گاه اشكش سوختى از رشكِ او

نيم كشته نيم مرده نيم جان * وز تهى دستى نبودش نيم نان

اين چنين كس را چنين افتاده پست * آن چنان شهزاده چون آيد به دست

نيم ذرّه سايه بود آن بىخبر * خواست تا خورشيد در گيرد به بر

مىشد آن شه زاده روزى با سپاه * آن گدا يك نعره زد آن جايگاه

زو بر آمد نعره و بىخويش شد * گفت « جانم سوخت و عقل از پيش شد

چند خواهم سوخت جانِ خويش ازين ؟ * نيست صبر و طاقتِ من بيش از اين . »

اين سخن مىگفت آن سر گشته مرد * هر زمان بر سنگ مىزد سر ز درد

چون بگفت اين ، گشت زايل هوشِ او * پس روان شد خون ز چشم و گوشِ او

چاوشِ شه زاده زو آگاه شد * عزمِ غمزش كرد پيشِ شاه شد

گفت « بر شهزادهء تو شهريار * عشق آورده‌ست رندى بىقرار . »

شاه از غيرت چنان مدهوش شد * كز تفِ دل مغزِ او پر جوش شد