منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥١

الحكاية و التمثيل

هر كه سوىِ آن پسر كردى نگاه * بر گرفتنديش در ساعت ز راه

بود درويشى گدايى بىخبر * بى سر و بُن شد ز عشقِ آن پسر

قسم ازو جز عجز و آشفتن نداشت * جانْش مىشد زهرهء گفتن نداشت

چون نيافت آن درد را هم پشت او * عشق و غم در جان و دل مىكشت او

روز و شب در كوىِ او بنشسته بود * چشم از خلقِ جهان بر بسته بود

هيچ كس محرم نبودش در جهان * همچنان مىكشت آن غم در نهان

روز و شب رويى چو زر اشكى چو سيم * منتظر بنشسته بودى دل دو نيم

زنده زان بودى گداىِ نا صبور * كان پسر گه گاه بگذشتى ز دور

شاه زاد ، از دور چون پيدا شدى * جملهء بازار پر غوغا شدى

در جهان بر خاستى صد رستخيز * خلق يكسر آمدندى در گريز

چاوشان از پيش و از پس مىشدند * هر زمان در خونِ صد كس مىشدند

بانگِ بَردابَرد مىرفتى به ماه * قربِ يك فرسنگ بگرفتى سپاه

چون شنيدى بانگِ چاووش آن گدا * سر بگشتيش و در افتادى ز پا

غَشْىاش آوردى و در خون ماندى * وز وجودِ خويش بيرون ماندى