منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٠

الحكاية و التمثيل

پادشاهى ماه وش ، خورشيد فر * داشت چون يوسف يكى زيبا پسر

كس به حسنِ او پسر هرگز نداشت * هيچ خلق آن حشمت و آن عِز نداشت

خاكِ او بودند دلبندان همه * بندهء رويش خداوندان همه

گر به شب از پرده پيدا آمدى * آفتابى نو به صحرا آمدى

روى او را وصف كردن روى نيست * زان كه مه از روىِ او يك موى نيست

گر رسن كردى از آن زلفِ دو تاه * صد هزاران دل فرو رفتى به چاه

زلفِ عالم سوزِ آن شمعِ طراز * كار كردى بر همه عالم دراز

وصفِ شستِ زلفِ آن يوسف جمال * هيچ نتوان گفت در پنجاه سال

چشم چون نرگس اگر بر هم زدى * آتش اندر جملهء عالم زدى

خندهء او چون شكر كردى نثار * صد هزاران گل شكفتى بىبهار

از دهانش خود نشد معلوم هيچ * زان كه نتوان گفت از معدوم هيچ

چون ز زيرِ پرده بيرون آمدى * هر سرِ مويش به صد خون آمدى

فتنهء جان و جهان بود آن پسر * هر چه گويم بيش از آن بود آن پسر

چون برون راندى سوىِ ميدان فرس * برهنه بوديش تيغ از پيش و پس