منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٤

[ وادى هفتم در فقر و فنا ]

بعد ازين وادىِ فقر است و فنا * كى بود اينجا سخن گفتن روا

عين وادىِ فراموشى بوَد * گنگى و كرّىّ و بيهوشى بود

صد هزاران سايهء جاويد ، تو * گم شده بينى ز يك خورشيد ، تو

بحرِ كلّى چون به جنبش كرد راى * نقش‌ها بر بحر كى ماند به جاى

هر دو عالم نقشِ آن درياست و بس * هر كه گويد نيست اين سوداست و بس

هر كه در درياىِ كل گُم بوده شد * دايماً گُم بودهء آسوده شد

دل درين درياى پر آسودگى * مىنيابد هيچ جز گم بودگى

گر ازين گم بودگى بازش دهند * صنع بين گردد ، بسى رازش دهند

سالكانِ پخته و مردانِ مرد * چون فرو رفتند در ميدانِ درد

گم شدن اوّل قدم زين پس چه بود * لا جرم ديگر قدم را كس نبود

چون همه در گامِ اوّل گم شدند * تو جمادى گير اگر مردم شدند

عود و هيزم چون به آتش در شوند * هر دو بر يك جاىْ خاكستر شوند