منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٧

الحكاية و التمثيل

ديد قصرى همچو فردوس از نگار * تختِ زرّين از كنارش تا كنار

عنبرين ده شمع بر افروختند * همچو هيزم عود بر هم سوختند

بر كشيده آن بتان يكسر سماع * عقل جان را كرده ، جان تن را وداع

بود آن شب مىميانِ جمع در * همچو خورشيدى به نورِ شمع در

در ميانِ آن همه خوشّىّ و كام * گم شده در چهرهء دختر غلام

مانده بود او خيره ، نه عقل و نه جان * نه درين عالم ، به معنى ، نه در آن

سينه پر عشق و زفان لال آمده * جانِ او از ذوق در حال آمده

چشم بر رخسارهء دلدار داشت * گوش بر آوازِ موسيقار داشت

هم مشامش بوىِ عنبر يافته * هم دهانش آتش‌ِتر يافته

دخترش در حال جامى مىبداد * نُقلِ مىرا بوسه‌اى در پى بداد

چشمِ او در چهرهء جانان بماند * در رخِ دختر همى حيران بماند

چون نمىآمد زفانش كارگر * اشك مىباريد و مىخاريد سر

هر زمان آن دخترِ همچون نگار * اشك بر رويش فشاندى صد هزار

گه لبش را بوسه دادى چون شكر * گه نمك در بوسه كردى ، بى جگر