منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٤

الحكاية و التمثيل

عقل رفت و عشق بر وى زور يافت * جانِ شيرينش به تلخى شور يافت

مدّتى با خويشتن انديشه كرد * عاقبت هم بىقرارى پيشه كرد

مىگداخت از شوق و مىسوخت از فراق * در گداز و سوز دل پر اشتياق

بود او را دَه كنيزك مطربه * در اغانى سخت عالى مرتبه

جمله موسيقار زن ، بلبل سراى * لحنِ داوودىِ ايشان جانفزاى

حالِ خود ، در حال ، با ايشان بگفت * تركِ نام و ننگ و تركِ جان بگفت

هر كه را شد عشقِ جانان آشكار * جان چنان جايى كجا آيد به كار ؟

گفت اگر عشقم بگويم با غلام * در غلط افتد كه هم نبود تمام