منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٣

الحكاية و التمثيل

روىِ آن عذراوَشِ خورشيد چهر * هفده عذرا برده از ماهِ سپهر

در دو ياقوتش كه جان را قوت بود * دايماً روحُ القُدُس مبهوت بود

چون بخنديدى لبش ، آب حيات * تشنه مُردى وز لبش جستى زكات

هر كه كردى در زنخدانش نگاه * اوفتادى سرنگون در قعرِ چاه

هر كه صيدِ روىِ چون ماهش شدى * بى رسن ، حالى ، فرو چاهش شدى

آمدى ، القصّه ، پيش پادشاه * از پىِ خدمت غلامى همچو ماه

چه غلامى ، آن كه داد او از جمال * مهر و مه را هم محاق و هم زوال

در بسيطِ عالمش همتا نبود * مثلِ او ، در حسن ، سرْ غوغا نبود

صد هزاران خلق در بازار و كوى * خيره ماندندى در آن خورشيد روى

كرد روزى از قضا دختر نگاه * ديد روىِ آن غلامِ پادشاه

دل ز دستش رفت و در خون اوفتاد * عقلِ او از پرده بيرون اوفتاد