منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٩

الحكاية و التمثيل

پس زفان بگشاد شاهِ نامور * با ايازِ خاصِ خود گفت « اى پسر

هست چندين پيل و لشكر آنِ من * من همه آنِ تو ، تو سلطانِ من . »

گر چه گفت اين لفظ شاهِ نامدار * سخت فارغ بود اياز و بر قرار

شاه را خدمت نكرد اين جايگاه * خود نگفت او كاين مرا گفته‌ست شاه

شد حسن آشفته و گفت « اى غلام * مىكند شاهيت چندين احترام

تو چنين استاده چون بىحرمتى * پشت خم نَدْهى و نكْنى خدمتى

تو چرا حرمت نمىدارى نگاه ؟ * حق شناسى نبود اين در پيشِ شاه . »

چون اياز ، القصّه ، بشنود اين خطاب * گفت « هست اين را موافق دو جواب ،

يك جواب آن است كاين بىروى و راه * گر كند خدمت به پيشِ پادشاه ،

يا به خاك افتد به خوارى پيشِ او * يا سخن گويد به زارى پيشِ او ،

بيشتر از شاه و كمتر آمدن * جمله باشد در برابر آمدن .

من كيَم تا سر بدين كار آورم * در ميان ، خود را پديدار آورم

بنده آنِ اوست و تشريف آنِ اوست * من كيَم ، فرمان همه فرمانِ اوست

آنچه هر روزى شهِ پيروز كرد ، * وين كرم ، كاو با اياز امروز كرد ،