منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٨

الحكاية و التمثيل

چون رسيدند آن دو تن با يكدگر * اين يكى پرسيد از آن ك « اى بىخبر

گر من افتادم در آن آبِ روان * از چه افكندى تو خود را در ميان ؟ »

گفت « من خود را در آب انداختم * زان كه خود را از تو مىنشناختم .

روزگارى شد كه تا شد بىشكى * با تويىِ تو يكىِ من يكى

تو منى يا من توام چند از دوى * با توم من ، يا توم ، يا تو توى

چون تو من باشى و من تو بر دوام * هر دو تن باشيم يك تن و السّلام . »

تا توى بر جاست در شرك است يافت * چون توى برخاست توحيدت بتافت

تو ، درو ، گُم گَرد ، توحيد اين بود * گم شدن گُم كن تو ، تفريد اين بود .

الحكاية و التمثيل

الحكاية و التمثيل

گفت روزى فرّخ و مسعود بود * روزِ عرضِ لشكرِ محمود بود

شد به صحرا بىعدد پيل و سپاه * بود بالايى ، بر آنجا رفت شاه

شد برِ او هم اياز و هم حسن * هر سه مىكردند عرضِ انجمن

بود روىِ عالَم از پيل و سپاه * همچو از مور و ملخ بگرفته راه

چشمِ عالم آن چنان لشكر نديد * بيش از آن لشكر كسى ديگر نديد