منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٧
الحكاية و التمثيل
گفت لقمانِ سرخسى ك « اى إله * پيرم و سر گشته و گم كرده راه
بنده‌اى كو پير شد شادش كنند * پس خطش بِدْهَند و آزادش كنند
من كنون در بندگيت اى پادشاه * همچو برفى كرده‌ام موىِ سياه
بنده‌اى بس غم كشم ، شاديم بخش * پير گشتم ، خطِ آزاديم بخش . »
هاتفى گفت « اى حرم را خاصِ خاص * هر كه او از بندگى خواهد خلاص
محو گردد عقل و تكليفش به هم * ترك گير اين هر دو و در نِه قدم . »
گفت « الاهى بس تو را خواهم مدام * عقل و تكليفم نبايد و السّلام . »
پس ز تكليف و ز عقل آمد برون * پاى كوبان دست مىزد در جنون
گفت « اكنون من ندانم كيستم * بنده بارى نيستم پس چيستم
بندگى شد محو ، آزادى نماند * ذرّه‌اى در دل غم و شادى نماند
بى صفت گشتم نگشتم بىصفت * عارفم اما ندارم معرفت
من ندانم تو منى يا من توى * محو گشتم در تو و گم شد دوى . »
الحكاية و التمثيل
الحكاية و التمثيل
از قضا افتاد معشوقى در آب * عاشقش خود را درافكند از شتاب