منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٥

الحكاية و التمثيل

مرد را در ديده آنجا غير نيست * زان كه آنجا كعبه نىّ و دير نيست

هم ازو شَنْوَد سخن‌ها آشكار * هم به دو ماند وجودش پايدار

هم جزُو كس را نبيند يك زمان * هم جزو كس را نداند جاودان

هم درو ، هم زو و هم با او بود * هم برون از هر سه اين نيكو بود

هر كه در درياىِ وحدت گم نشد * گر همه آدم بود مردم نشد

هر يك از اهلِ هنر وز اهلِ عيب * آفتابى دارد اندر غيبِ غيب

عاقبت روزى بود كان آفتاب * با خودش گيرد ، براندازد حجاب

هر گه او در آفتابِ خود رسيد * تو يقين مىدان كه نيك و بد رسيد

تا تو باشى نيك و بد اينجا بود * چون تو گم گشتى همه سودا بود

ور تو مانى در وجودِ خويش باز * نيك و بد بينى بسىّ و ره دراز

تا كه از هيچى پديدار آمدى * در گرفتِ خود گرفتار آمدى

كاشكى اكنون چو اوّل بوديى * يعنى از هستى معطّل بوديى

از صفاتِ بد بكلّى پاك شو * بعد از آن ، بادى به كف ، با خاك شو

تو كجا دانى كه اندر تن تو را * چه پليدىهاست چه گلخن تو را

مار و گژدم در تو ، زيرِ پرده‌اند * خفته‌اند و خويشتن گم كرده‌اند

گر سرِ مويى فرا ايشان كنى * هر يكى را همچو صد ثعبان كنى