منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٧

[ وادى سوم در معرفت ]

سِرِ ذرّاتش همه روشن شود * گلخنِ دنيا برو گلشن شود

مغز بيند از درون نه پوست او * خود نبيند ذرّه‌اى جز دوست او

هر چه بيند روىِ او بيند مدام * ذرّه ذرّه كوىِ او بيند مدام

صد هزار اسرار از زيرِ نقاب * روى مىبنمايدت چون آفتاب

صد هزاران مرد گم گردد مدام * تا يكى اسرار بين گردد تمام

كاملى بايد درو جانى شگرف * تا كند غوّاصىِ اين بحرِ ژرف

گر ز اسرارت شود ذوقى پديد * هر زمانت نو شود شوقى پديد

تشنگىِ بر كمال اينجا بُوَد * صد هزاران خون حلال اينجا بود

گر بيازى دست تا عرش مجيد * دم مزن يك ساعت از « هَلْ مِنْ مزيد »

خويش را در بحرِ عرفان غرق كن * ور نه بارى خاكِ رَه بر فرق كن

گر نه اى ، اى خفته ، اهلِ تهنيت * پس چرا خود را ندارى تعزيت

گر ندارى شاديى از وصلِ يار * خيز بارى ماتمِ هجران بدار

گر نمىبينى جمالِ يار تو * خيز منشين ، مىطلب اسرار تو

گر نمىدانى طلب كن شرم دار * چون خرى تا چند باشى بىفسار ؟