منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠١

الحكاية و التمثيل

من اگر چه زخم دارم بيش ازو * در پيَم بىاو و من در پيش از او

گوى ، گه گه ، در حضور افتاده است * وين گدا پيوسته دور افتاده است

آخر او را چون حضورى مىرسد * از پى وصلش سرورى مىرسد

من نمىيارم ز وصلش بوى بُرد * گوى ، و صلى يافت وز من گوى بُرد . »

شهريارش گفت « اى درويشِ من * دعوىِ افلاس كردى پيشِ من

گر نمىگويى دروغ اى بىنوا * مفلسىِ خويش رادارى گوا ؟ »

گفت « تا جان مىبُوَد مفلس نيَم * مدّعىام اهل اين مجلس نيَم

ليك اگر در عشق گردم جان فشان * جان فشاندن هست مفلس را نشان

در تو ، اى محمود ، كو معنىِ عشق * جان فشان ور نه مكن دعوىِ عشق . »

اين بگفت و بود جانيش از جهان * داد جان بر روىِ جانان ناگهان

چون بداد آن رند ، جان بر خاكِ راه * شد جهان محمود را زان غم سياه .

گر به نزديك تو جانبازىست خُرد * تو درا تا خود ببينى دستبرد

گر تو را گويند يك ساعت دراى * تا تو زين ره بشنوى بانگِ دراى