منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٠

الحكاية و التمثيل

عشق و افلاس است در همسايگى * هست اين سرمايه بىسرمايگى

عشق از افلاس مىگيرد نمك * عشق مفلس را سزد بىهيچ شك

تو جهان‌دارى دلى افروخته * عشق را بايد چو من دل سوخته

سازِ وصل است اينچه تودارى و بس * صبر كن در دردِ هجران يك نفس

وصل را چندين چه سازى كار و بار ؟ * هجر را گر مردِ عشقى پاى دار . »

شاه گفتش « اى ز هستى بىخبر * جمله ، چون بر گوى مىدارى نظر ؟ »

گفت « زيرا گو چو من سر گشته است * من چو او و او چو من آغشته است

قدرِ من او داند و من آنِ او * هر دو يك گوييم در چوگانِ او

هر دو در سر گشتگى افتاده‌ايم * بى سر و بىتن ، به جان ، استاده‌ايم

او خبر دارد ز من ، من هم ازو * باز مىگوييم مشتى غم ازو

دولتىتر آمد از من گوىِ راه * كَاسبِ او را نعل بوسد گاه گاه

گر چه همچون گوى بىپا و سرم * ليك من از گوى محنت كش ترم

گوى بر تن زخم از چوگان خورد * وين گداىِ دل شده ، بر جان خورد

گوى گر چه زخم دارد بىقياس * از پىِ او مىدوَد آخر اياس