منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٧

الحكاية و التمثيل

سرنگون شد پوست اندر سر فكند * خويشتن را كرد همچون گوسفند

آن شبان را گفت « بهرِ كردگار * در ميانِ گوسفندانم گذار

سوىِ ليلى ران رمه ، من در ميان * تا بيابم بوى ليلى يك زمان

تا نهان از دوست ، زيرِ پوست من * بهره گيرم ساعتى از دوست من . »

گر تو را يك دم چنين درديستى * در بُنِ هر موىِ تو مرديستى

اى دريغا دردِ مردانت نبود * روزىِ مردانِ ميدانت نبود

عاقبت مجنون چو زيرِ پوست شد * در رمه پنهان به كوىِ دوست شد

خوش خوشى برخاست اوّل جوش ازو * پس به آخر گشت زايل هوش ازو

چون در آمد عشق و آب از سر گذشت * بر گرفتش آن شبان بُردش به دشت

آب زد بر روىِ آن مستِ خراب * تا دمى بنشست آن آتش ز آب

بعد از ان روزى مگر مجنونِ مست * كرد با قومى به صحرا در نشست

يك تن از قومش به مجنون گفت باز * « بس برهنه مانده‌اى اى سر فراز

جامه‌اى كان دوستردارى و بس * گر بگويى من بيارم اين نَفَس . »

گفت « هرجامه سزاىِ دوست نيست * هيچ جامه بهترم از پوست نيست