منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٤

[ وادى دوم در عشق ]

تا نسوزد خويش را يكبارگى * كى تواند رست از غم خوارگى ؟

تا بريشم در وجودِ خود نسوخت * در مُفَرِح كى تواند دل فروخت ؟

مىطپد پيوسته در سوز و گداز * تا به جاىِ خود رسد ناگاه باز

ماهى از دريا چو بر صحرا فتد * مىطپد تا بوك بر دريا فتد

عشق اينجا آتش است و عقل دود * عشق كامد در گريزد عقل زود

عقل در سوداىِ عشق استاد نيست * عشق ، كار عقلِ مادر زاد نيست

گر ز غيبت ديده‌اى بخشند راست * اصلِ عشق اينجا ببينى كز كجاست

هست يكْ يك برگ ، از هستىِ عشق * سر به بر افكنده از مستىِ عشق

گر تو را آن چشمِ غيبى باز شد * با تو ذرّاتِ جهان همراز شد

ور به چشمِ عقل بگشايى نظر * عشق را هرگز نبينى پا و سر

مردِ كار افتاده بايد عشق را * مردم آزاده بايد عشق را

تو نه كار افتاده‌اى ، نه عاشقى * مرده‌اى تو ، عشق را كى لايقى

زنده دل بايد درين ره صد هزار * تا كند در هر نفس صد جان نثار .