منطق الطير ( چاپ عكسى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٣

[ وادى دوم در عشق ]

بسته جز دو چشمِ تو پيوسته نيست * تو طلب كن زان كه اين در بسته نيست .

بى خودى مىگفت در پيشِ خداى * ك « اى خدا آخر درى بر من گشاى ! »

رابعه آنجا مگر بنشسته بود * گفت « اى غافل كى اين در بسته بود ؟ »

بعد ازين وادىِ عشق آيد پديد * غرقِ آتش شد كسى كانجا رسيد

كس درين وادى بجز آتش مباد * وان كه آتش نيست عيشش خوش مباد !

عاشقْ آن باشد كه چون آتش بوَد * گرم رو سوزنده و سركش بوَد

عاقبت انديش نبوَد يك زمان * دركشد خوش خوش بر آتش صد جهان

لحظه‌اى نه كافرى داند نه دين * ذرّه‌اى نه شك شناسد نه يقين

نيك و بد در راهِ او يكسان بود * خود چو عشق آمد ، نه اين نه آن بود

اى مُباحِى اين سخن آنِ تو نيست * مرتدى تو اين به دندانِ تو نيست

هر چه دارد پاك در بازد به نقد * وز وصالِ دوست مىنازد به نقد

ديگران را وعدهء فردا بوَد * ليك او را نقد هم اينجا بوَد